 |
| รีวิว ฤดูที่ฉันเหงา |
โดยฤดูที่ฉันเหงานั้นเป็นเรื่องราวความรัก ความอกหัก ในฤดูฝนของคนกลุ่มหนึ่ง (เล่าเรื่องย่อได้แค่นี้จริงๆ เพราะหาแก่นสารแทบไม่ได้) ซึ่งหากจะให้สาธยายความไม่สนุกของหนังนั้นคงได้ยาวเป็นหน้าเลยจะขอเริ่มสรุปย่อๆ กันตรงนี้เลยตั้งแต่จุดแรกนั่นก็คือคาแรคเตอร์ตัวละครที่โคตรน่ารำคาญ ในที่นี้เกิดกับทุกตัวละคนจริงๆ ตั้งแต่ตัวละครเอกยันตัวประกอบที่สร้างความรำคาญได้ตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องจริงๆ กับการแสดงที่โคตรเก็กของตัวละครชายทุกคนที่เก็กกันสุึดฤทธิ์แบบไม่มีเสียฟอร์มสักฉาก รวมไปถึงการแสดงโคตรล้นของคู่แจ๊คกับน้องอีกคน ที่ดูเยอะจนน่ารำคาญ และที่ยิ่งไปกว่านั้นคือบรรดาตัวประกอบที่หยอดมุกไร้สาระ พูดแทรกไปเรื่อยโดยที่ไม่มีความฮาแต่อย่างใด และยังสร้างความอึดอัดกับมุกประเภทนี้ด้วยซ้ำ
ต่อมาคือเนื้อเรื่องที่ไร้แก่นสารในสิ่งที่หนังต้องการจะสื่อ ที่เมื่อดูตั้งแต่ต้นจนจบแล้วก็ยังดูไม่เข้าใจ ซึ่งไม่รู้ว่าในจุดนี้ผมโง่เกินไปจนดูไม่รู้เรื่อง หรือหนังกำลังหลงทางและไม่มีประเด็นของเรื่องจริงๆ (ซึ่งส่วนตัวเดาว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง เพราะดูจากเสียงบ่นหลายๆ คนตอนเดินออกจากโรง)ต่างจากเรื่องก่อนที่มีประเด็นให้ผมได้เอากลับไปคิด และเกิด conflict ในจิตใจมากมาย ซึ่งข้อเสียทั้งหมดนี้ยังไม่รวมบทพูดที่โคตรผิดที่ผิดทางในการหาคำพูดดีมายัดปากนักแสดงให้พูดไปอย่างนั้น โดยที่ไม่เข้ากับสถานการณ์เอาเสียเลย ทำให้ยิ่งเมื่อเอาไปรวมกับแอคติ้งที่น่ารำคาญแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดกันเข้าไปใหญ่
ในส่วนสุดท้ายก็คือการโฆษณาแฝง (อีกแล้ว) ที่หนังไทยแทบทุกเรื่องที่มีบริษัทไทยประกันชีวิตเข้าไปแม่งจะต้องโฆษณาแทรกเข้าไปโคตรไม่เนียน รวมไปถึงผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่จงใจถ่ายให้เห็นฉันจนก็อดคิดไม่ได้ว่า "เกินไปปะ!!" ทำให้ผลรวมที่ออกมานั้นหนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่ดู "คุณนายโฮ" ที่สำหรับผมแล้วถือเป็นหนังที่ห่วยที่สุดของปีที่แล้วไม่มีผิด จนสุดท้ายหนังก็เหมือนเพลงที่เป็นชื่อเรื่องท่อนหนึ่งว่าสุดท้ายก็ว่างเปล่าาาาาาาาาา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น